عايشه گفت : « هرگاه پيغمبر ( ص ) در خانه بود ، به خدمت و يارى به أهل بيت و خانواده مىپرداخت . جامه‌اش را خود پاك مىساخت و خود رقعه بر جامه مىدوخت و پاىافزار خود را مرمّت ميكرد و كارهاى خويشتن را خود تعهّد مىنمود . مركوبش را « 1 » علف مىخورانيد و خانه را از آلودگىها و قاذورات مىپيراست و اشتر را خود تيماردارى مىكرد . و با خدمتكار به صرف طعام مىپرداخت . و خود از بازار ، بضاعت و كالاى خويش بر دوش مىكشيد . « 2 » وجود مباركش همواره اندوهناك و پيوسته در انديشهء مردم بود و آرام نداشت » على ( ع ) در باره‌اش فرموده است : « از رسول خدا ( ص ) دربارهء سنّتش پرسيدم - فرمود : معرفت - سرمايهء من و دوستى و محبّت بنياد كار من و عشق به لقاء ، انگيزهء من و ذكر خدا ، همدم من و حزن و اندوه ، همنشين و هم آغوش من و علم ، جنگ‌افزار من و شكيبايى ، پوشش من . و خشنودى و خرسندى ره آورد ( مكتسب ) من و فقر ، افتخار من و پارسايى ، پيشهء من و يقين ، نيروى من و صدق ، پايمرد ( شفيع ) من و طاعت ، بىنياز دارندهء من و جهاد ، منش من و روشنى چشم من در نماز است . و امّا بردبارى و بخشش و شجاعت و شرم و خوش‌رفتارى و مهربانى و لطف و نيكوكارى و عدالت و وقار و شكيبايى و شكوه و اطمينان و ديگر صفات پسنديده در وى بسيار و بتقريب غير قابل إحصاء است . » دانشمندان دربارهء سيرت و حوادث زندگى و رسالت و جنگ‌هاى وى با كافران و محاسن اخلاق و معجزات وى كتابهاى بسيار انشاء نموده‌اند و هرگاه بخواهيم اندكى از بسيار آن‌ها را ذكر كنيم - بواقع مثنوى ، هفتاد من كاغذ شود . و در اين مقال پيرو - تلقين درس أهل نظر - كه يك اشارتست - مىباشيم .

--> ( 1 ) - « قالوا : و كانت للنبّىّ صلّى اللّه عليه و سلّم بغلة تسمّى « دلدل » ( أهداها إليه المقوقس مع حمار يقال له « عفير » سيرة ابن سيد النّاس 2 : 322 ) و حمار يسمّى « يعفور » و فرس يسمّى « السّكب » و له ناقتان : « العضباء » و « القصواء » ( وعد ابن سيّد النّاس 2 : 322 ناقة ثالثة ، تسّمّى : الجدعاء » [ رسائل جاحظ ج 2 ) ( كتاب البغال / 220 ) ] . ( 2 ) - كان سيّد المرسلين [ صلّى اللّه عليه و سلّم ] يشترى الشىء فيحمله إلى بيته بنفسه ، فيقول له صاحبه : اعطنى احمله ، فيقول : صاحب الشىء أحقّ بحمله [ احياء ج 2 ص 240 ]